Studio Ghibli, Nippon Television Network, Dentsu, Hakuhodo DYMP, Walt Disney Japan, Mitsubishi, Toho en KDDI presenteren
In deze wereld, is een onzichtbare magische cirkel.
Dus je bent wel met hem uitgegaan! - Wat?
Er is een binnen- en buitenkant.
Vang de beweging.
Het is moeilijk. - Toch?
Laat eens zien. - Hé, niet kijken!
Deze mensen zitten in de binnenkant.
En ik daarbuiten.
Maar het kan me niet veel schelen.
Hoe wordt ie?
Ik... heb het soort van verkeerd gedaan.
Laat me eens zien.
Oh nee. Alles in orde?
Hé, hé...
Ik...
Ik haat mezelf.
Anna...
Je bent nu in orde.
Gelukkig. Dank u, dokter.
Anna, voel je je goed nu?
Prima.
Het zag er ondragelijk uit.
Waar was je inhalator?
Ik heb je weer geld gekost.
Waarom zeg je dat?
Oh, Miyoko.
Ik kom Anna's tas brengen. Haar schetsboek zit erin.
Dank je.
We waren toch in de buurt. Als er nog iets is...
Wacht...
Kan Anna goed met jullie opschieten?
Ze vertelt me niets over school.
Ze is oké.
Maar ze is erg stil.
Stil? Eerder...
Hé, niet doen.
Wij zijn gewoon wat luidruchtig.
Goed, beterschap.
Ze maakt zich zorgen over je, je moeder.
Moeder...?
Op school is ze waarschijnlijk een eenling.
Stress zou astma aanvallen kunnen uitlokken.
En mijn man is op zakenreis.
Misschien zijn hij en ik hier ook deels schuldig aan.
Twaalf jaar oud...
Het is een moeilijke leeftijd.
Zijn er dingen die u opvallen aan haar?
Ze... heeft altijd een neutrale gezichtsuitdrukking.
Neutrale gezichtsuitdrukking?
Sorry.
Alsof ze haar emoties niet laat zien...
Voorheen was ze veel opener.
Maar de laatste tijd, heb ik geen idee...
Misschien is het, omdat ik niet haar biologische moeder ben.
U kunt haar misschien ergens heensturen om beter te worden.
7:03 Vertrek naar Kushiro
Hé, Anna...
Herinner je je oom en tante Oiwa nog?
De lucht is erg schoon waar zij wonen.
Het zal helpen tegen de astma om daar wat tijd door te brengen.
Ik kan niet met je mee, maar zij zullen voor je zorgen.
Gedraag je, goed eten,
en kom weer terug, leuk en vrolijk.
Ze zeurt als een geit.
Daar is ze.
Anna.
Ken je ons nog?
Nee, maar tante heeft me alles over jullie verteld.
Ik ben Anna Sasaki.
Ik hoop dat ik niet te veel last bezorg. Bedankt dat u me wilt ontvangen.
Het genoegen is aan ons.
Tante?
Ze bedoelt Yoriko.
Stap in. Sorry, het is een beetje een barrel.
Sorry dat het zo krap is.
Geeft niets.
Veel veranderd sinds ik hier voor het laatst was. Al die nieuwe winkels.
We gaan naar een mooie, rustige plaats.
Maar sinds de snelweg is gebouwd, komen er geen mensen meer.
Ze hebben die kuil nog steeds niet gemaakt!
Ik hoor dat je astma hebt?
Ja...
De lucht hier heeft je zo beter!
Mooi hier, hè? Wed dat je het tante ook wel zou willen laten zien.
Wat is dat daar?
Op de klif.
Dat is een silo. Voor het opslaan van diervoeding.
Maar is al tientallen jaren niet meer gebruikt.
Nu gebruiken de dorpskinderen het als dapperheidstest.
Ze zeggen dat het er spookt.
Schat, alsjeblieft!
Hij is gek op dat soort verhalen.
Je kunt er maar beter uit de buurt blijven.
Kijk, dat is ons huis daar.
Hier, wil je dit dragen?
Wat is dit?
Waarom zou je dit accepteren?
Het is te veel voor ons om op te eten.
Hij accepteert altijd cadeaus zonder na te denken.
Onze kinderen zijn volwassen geworden en het huis uitgegaan.
Doe alsof je thuis bent.
Ja.
Eens zien, waar stop ik dit...
Excuseer me. (voor binnenkomen)
Je vindt het vast een vreemd huis.
Nee, het is gezellig.
Je hoeft niet te vleien.
Jouw kamer is boven.
Hij was van mijn dochter.
Alles leegmaken zou verdrietig zijn, dus liet ik het zoals het was.
Oké.
Ze is nu yogalerares in Tokio.
Ik denk er over het ook te proberen.
Je kunt de kast en planken gewoon gebruiken.
Dank u.
'Schrijf me hoe het gaat, of wat je maar wilt. Yoriko.'
Ansichtkaarten, wat apart! Je zou haar wat moeten schrijven.
Kom eens!
Ja!
Hij kan zo opdringerig zijn.
Tot later.
Ruikt als het huis van een vreemde.
Voelt goed.
Ik ben veilig aangekomen.
Het is best leuk hier.
Meneer en mevrouw Oiwa zijn allebei erg aardig.
Aan Yoriko Sasaki
Dit is heerlijk.
Sorry, ik heb m'n handen vol.
Euh, ik ga naar het postkantoor.
'Tuurlijk, ga je gang.
Wil je dit niet proberen?
Later.
Oké, ik bewaar het als toetje.
Trouwens, je kunt afsnijden via de parkeerplaats.
Oh, bedankt.
KORTERE WEG
Hier kun je afsnijden?
Ik word gek van jongens!
Klassenvertegenwoordigster zijn is moeilijk.
Wacht, ik moet een brief op de post doen.
Hé, wie is dat?
Waarom...
Dat huis voelt bekend.
Zou er iemand wonen?
Excuseer me...
Wat is het groot.
Er is niemand, denk ik.
Nee...
Sorry.
Een beer. Of toch een zeeleeuw.
Klinkt als een avontuur!
Heel anders bij vloed, nietwaar?
Het is de kracht van de maan.
Niet te geloven, Toichi die een meisje een lift met z'n boot geeft.
Het is een goede kerel, zegt gewoon niet zo veel.
Je moet hem nog eens om een lift vragen.
Vraag hem om een lift.
Ja.
Maar het is beter om weg te blijven bij het Moeras Huis.
Hoezo?
Spoken.
Niet weer!
Ik pak wat wijn.
Het leek of er niemand woont.
Niet nu, tenminste.
Het was een vakantiehuis voor wat buitenlanders.
Vervolgens heeft het meerdere eigenaars gehad.
Maar het staat nu al een tijdje leeg.
Oké...
Er is iemand.
Ben je er al klaar mee?
Wat mevrouw Kadoya gevraagd had.
Oh... Bijna klaar.
Hé, Anna. Op stap?
Ja.
Maak ze gewoon af...
Ik ga schetsen.
Ja, ga je gang.
Ja.
Yoriko maakte zich zorgen over haar, maar ik vind haar er prima uitzien.
Zo lang ze maar plezier heeft en goed eet.
Inderdaad.
Alle rommel die je opraapt, hierheen brengen.
Goed, iedereen!
Begin!
Kijk, het is Toichi!
Toichi de stomme!
Toichi die enkel eens per decennium praat!
Hé, ik zei dat we daar pas later heen zouden gaan!
We kijken gewoon even!
Tot later!
Misschien horen we dan wel van je!
Ik ga.
Moment, Anna.
Ik heb een kleine boodschap, dus wacht even.
Ja.
Hij zou ze zelf moeten afleveren.
'Ik ben allergisch voor die vrouw', zegt ie!
Maar mevrouw Kadoya wil kennis met je maken.
Hun dochter, Nobuko is een jaar ouder dan jou.
Nobuko heeft bijscholing vandaag.
Oh, dat is jammer.
Dit moet Anna zijn. Aangenaam.
Oh... Hallo.
Dus je tekent, zie ik?
Laat me eens zien.
Nee, ik ben niet zo goed.
Oh, je zou morgen samen met Nobuko naar het Tanabata Festival moeten gaan.
Leuk idee! Ik moet mijn dochters yukata nog hebben liggen.
Je kunt het aan op het festival.
Maar...
Ja.
Ik laat het Nobuko weten. Maar kom binnen.
Waar heb ik het gelaten...
Uh, eigenlijk wil ik...
Oh, je gaat schetsen. Ga maar!
Ze zal er prachtig uitzien.
Klaar, en...
Deze ook. - Heb 'm.
Het zal me niet staan.
Waar bemoeit ze zich mee.
Hij is er niet.
Dag. - Tot morgen.
Het is eb.
Alweer.
Ik haat festivals.
Hé, kom op.
Wacht op mij.
Alsjeblieft. - Dank u.
Nog wat snoep. - Bedankt.
Ik wil ook een yukata aan.
Dat zit tenminste gemakkelijk.
Mam dringt me haar smaak op, het is verschrikkelijk.
Ik vind het er leuk uitzien.
Wat? Echt niet!
Het is saai en ouderwets.
Dus Anna, waar kom je vandaan?
Uit Sapporo.
Cool, ik wed dat je daar geweldig kunt winkelen.
En misschien ook veel leuke jongens?
Stil jij!
Jaja.
Weinig te kiezen hier, in dit afgelegen plaatsje.
Waarom ben je hier gekomen?
Nou...
Wat, wat? Nobuko!
Wat is er?
Hij maakt steeds dezelfde fouten.
De volgende keer waarschuw ik hem.
Daar is het.
Zal m'n wens uitkomen?
Mag ik een kaarsje?
Alsjeblieft.
Schrijf hier je wens op.
Mijn wens...
Sorry.
Anna!
Hé, waar was je? Ik was je aan het zoeken.
Oh, je wens.
Eens zien...
'Ik wens een normaal leven, elke dag.'
'Normaal'?
Anna, wat bedoel je met normaal?
Uh, nou...
Kijk, um...
Hé, je oogkleur!
Wat?
Het is heel mooi.
Het is een beetje blauw, als een buiten-
Laat me met rust!
Dik varken!
Dik...
Uh... Ik bedoel...
Ik begrijp wat je bedoelt met normaal.
Maar het is zinloos je voor te doen als normaal.
Uiteindelijk, zie je er precies zo uit als wat je bent.
Goed, ander onderwerp.
Kom met ons mee naar...
Anna!
Hé, pas op!
Precies als wat je bent...
Lelijk, dom,
humeurig,
onaangenaam...
Daarom...
Haat ik mezelf.
Daarom wil niemand...
Wij hebben niet lang meer te leven. Eigenlijk, zouden jullie...
Dat weer?
Dit hebben we al besproken.
We nemen het je niet kwalijk. Het is gewoon dat...
Ik heb je al eerder verteld, het is niet om het geld.
Ik vind het sneu voor haar, maar...
Het is het beste voor haar, als jullie tweeën...
Ik kan maar beter naar huis gaan.
Heeft iemand het hierheen geroeid?
Ze zitten vast!
Gooi het touw naar me toe!
Touw?
Schiet op!
Alles goed?
Ja. Oh, um...
Besta jij echt?
Laat niemand iets horen.
Je lijkt op het meisje dat ik zag in mijn dromen.
Dromen?
Dank je.
Het is geen droom.
Hoe heet je?
Anna.
Ik wil je heel graag leren kennen.
Jij mij ook?
Ja.
Heb je me eerder gezien?
Ja.
Vaak.
Ik ben hier net. Hoe lang ben jij hier al?
Al een eeuwigheid...
Moet je eens zien, het moeras bij nacht.
Wat schitterend. Zullen we naar beneden gaan om te kijken?
Mevrouw...
Ik weet het.
Trouwens, waar zit dat kind?
Was ze niet in haar kamer?
Ik moet terug.
Hadden ze het over jou?
Ja.
Normaal lig ik nu in bed.
Kom, ik roei je terug.
Dus de boot was van jou.
Ja, ik had hem expres voor je achtergelaten.
Al verwachtte ik dat je beter kon roeien.
Weet ik. Ik ook.
Jij bent mijn kostbare geheim.
Ik heb niemand over je verteld, en zal ik ook niet.
Als er iemand achter komt, zouden ze het bederven.
Alsjeblieft, beloof me.
Dat wij een geheim blijven.
Voor altijd.
Ja.
Ons geheim.
Voor altijd.
Het was vreselijk. Ze kwam thuis, ogen uit haar kassen huilend!
Heeft Anna wat gedaan?
Ze noemde mijn dochter een dik varken!
Dik varken?
En ze draagt een stanleymes! Verschrikkelijk!
Ik betwijfel dat ze...
Nee, je moet het maar van haar zelf horen.
Nu, breng haar hier.
Ze is nog niet thuis.
Ze is een misdadigster, zo laat nog buiten!
Het is ook jullie schuld!
Houd maar een oogje op haar.
Neem dit, het is donker.
Nee, bedankt.
Wat als er iets met één van de kinderen zou gebeuren?
Nou en, dat ze wat laat is!
Rustig aan.
Ze is geen misdadigster.
Oh, daar is ze.
Anna.
Tante Oiwa...
Heb je het gehoord? Maak je geen zorgen.
Jullie tweeën maken het wel goed.
Ga een bad nemen en avondeten.
Dank je.
Of eerst eten en dan een bad?
Doet er weinig toe.
Maar 'dik varken' is wat flauw.
Dat zeker.
Zo grappig is het niet.
Tante, maakt zich zorgen als altijd.
Anna! Watermeloen!
Anna?
Nog twee uur tot het vloed is...
Spring erin, tijd voor een picknick.
Ik heb sap en koekjes mee.
Picknick? Zo laat nog?
Inderdaad. Laten we het moeras oversteken.
Je kunt goed roeien.
Jij hebt roeiles nodig.
Kom hier.
Het stelt niets voor.
Weet je nog dat ik gisteren zei, dat je mijn kostbare geheim bent?
Weet ik. En jij bent mijn geheim.
Gelukkig.
Hé!
Mooi, je doet het goed.
Maar ik weet nog niet eens hoe je heet.
Had ik het niet verteld?
Marnie.
Ik dacht dat je het al wist.
Dat is gevaarlijk.
Ga door, roei maar.
Er is zo veel dat ik over je wil weten.
Maar ik wil er langzaam achter komen.
Langzaam, op mezelf, terwijl wij doorgaan.
Oké.
Zo gaan we het doen:
We stellen elkaar drie vragen per avond.
Goed.
Oké, ik begin.
Vraag één. Waarom ben je hier in dit dorp?
Ik heb astma.
De dokter zei dat ik een tijdje ergens heen moest gaan met schone lucht.
Zelfs er school voor over te slaan.
Oh nee, ben je ziek?
Zo lang ik geen aanval heb, gaat het prima.
Dus logeer ik hier bij mijn tantes familie, de Oiwa's.
Wie is tante?
Nu mag ik vragen.
Woon je in dat huis?
Al sinds mijn tweede.
Met Nan en de kamermeisjes.
Het is sap.
Waar zijn je ouders?
Ze komen hier maar soms. Ze hebben het druk met hun werk.
Oké.
Vraag twee. Wie is tante?
Mijn voogd.
Maar ik was een zorg voor haar, dus wilde ze even van me af.
Wat bedoel je?
Ik leg het nog wel uit.
Mijn beurt nu.
Heb je broertjes of zusjes?
Ik ben enig kind.
Oké, jij ook...
Hoezo?
Oh, niets.
Ben gewoon benieuwd hoe het is om ze te hebben.
Inderdaad, het is leuk je dat voor te stellen.
Goed, vraag drie.
Hoe is het om bij de Oiwa's te wonen?
Bij de Oiwa's?
Huh...
Wat raar...
Ik kan het...
me niet herinneren...
Marnie?
Marnie!
Anna!
Daar ben je. Ik vroeg me af waar je heen was.
Marnie?
Ik heb je overal gezocht. Je verdween gewoon.
Ik ging nergens heen.
Ik probeerde alleen antwoord te geven op je vraag.
Wacht...
Wat was het?
Geeft niet, het maakt niet uit.
Ik moet zo gaan. Vandaag...
Oh, ik weet iets!
Nee, nee, nee, ik kan echt niet! Feestjes zijn niets...
Maak je geen zorgen.
Ik heb een geweldig idee.
Werkelijk.
Moeilijk te geloven.
Sorry, moest je lang wachten? Ik kon moeilijk wegkomen.
Marnie.
Wat vind je?
Het is mooi.
Ik heb Nan's shawl geleend. Dat ga ik nog te horen krijgen.
Dit gaat niet werken.
Geen zorgen, ik heb vader gesproken.
Jongedame.
Het is bedtijd geweest.
En wie mag dat zijn?
Ze draagt mijn shawl.
Naar boven!
Wacht eens even!
Jij hebt vast weer snode plannen.
Jij die kant op!
Marnie!
Jij kleine...
Marnie! Doe open!
Kom op.
Als je zo doorgaat,
groei je op tot een waardeloze volwassene.
Iedereen, we hebben hier een prachtig bloemenmeisje.
Een gast van mijn dochter.
Ah, een bloemenmeisje.
Dat is Marnie. - Ze wordt zo mooi als haar moeder.
Zou ik één van die bloemen mogen?
Mijn moeder.
Hallo, lief klein heksje.
Die vrouw daar is de echte heks.
Ik hoef er maar één, voor geluk.
Is er iemand zo aardig te betalen voor mijn bloem?
Als de heks het beveelt...
Dan wil ik er graag ook één.
Hier. - Voor uitzonderlijk geluk.
Ah, het is begonnen.
Sorry!
Oh, ze is weggerend.
Kom er één halen voor geluk!
Jongedame.
Op je gezondheid.
Dank u.
Wijn?
Weer wakker?
Ik...
Zatlap.
Wie was dat?
Welke?
Die met je danste.
Je bedoelt Kazuhiko? Een oude vriend.
Hij kan goed dansen.
En jij ook.
Laten we nu dansen, jij en ik.
Ik kan niet dansen.
Volg mij maar.
Kom me weer opzoeken.
En vertel het niemand, belooft?
Ja.
Hé, wacht.
Is dat...?
Het is het meisje van de Oiwa's.
Oké, ik hoop dat je de andere schoen terugvindt.
Hij moet ergens liggen.
Ik ga zoeken.
Ik verloor de mijne ook altijd.
Er liggen er een heel boeltje begraven in het moeras.
Vergelijk haar niet met jou.
Ik moet mijn dochters oude schoenen nog hebben.
Ik zal ze pakken.
Dank je.
Marnie...
Wow.
Ze zijn niet alleen groot. Maar nog lekker ook.
Je bent handig met een mes.
Tante leert het me de hele tijd.
Je bent zo beleefd, en ingetogen.
M'n dochter kan van je leren.
Ik loop achterlangs.
Ik herinner me toen je voor het eerst bij Yoriko kwam.
Ze was extatisch.
Ze wilde de vijf jaar goedmaken die ze niet met je had.
Dus leerde ze je dingen zoals omgaan met een mes.
Maar ze maakt zich te veel zorgen.
Me altijd bellend voor hulp.
Toen ik zei dat ik het druk had, begon ze te mokken.
Oh, dat zou ik niet moeten zeggen over je moeder.
Nee, ik begrijp het.
Wist je dat Yoriko ons een berg aan foto's van jou heeft gestuurd?
Later laat ik ze je zien.
Hé, kijk.
Het windbelletje gevonden dat ik maakte op onze huwelijksreis.
Om de zomer door te komen.
Je haar wordt lang.
Zal ik je knippen?
Dat zou een ramp worden.
Mar... nie...?
Kom me weer opzoeken.
Hoe kon ik Marnie bijna vergeten?
Marnie...
Marnie!
Marnie...
Mag ik?
Natuurlijk.
Jij tekent ook, zie ik.
Dat meisje lijkt op iemand die ik kende.
Ze was een geweldig meisje.
Ja, dat is ze.
Maar ik heb haar al een week niet gezien.
Ik vraag me af of ze boos is dat ik het vergeten ben.
Als ze je vriendin is, praat met haar en dan komt het wel goed.
Zeg, wil je eens kijken?
Jawel.
Zijn de kleuren te rommelig?
Nee, het is schitterend.
Ik ben Hisako.
Ik ben verliefd op het Moeras Huis. En jij?
Ik ben Anna, ik ben er ook verliefd op.
Je kunt maar beter opschieten en je schets afmaken...
voor de nieuwe bewoners er in verhuizen.
De renovaties zijn al bezig.
Bedankt voor je harde werk. Neem wat thee.
Oh, dank u, erg aardig.
Hé, laten we een pauze nemen!
Oké, kom eraan.
Ben jij Marnie?
Kom.
Ik had de voorkant nog niet eerder gezien.
Het is een stuk schoner nu, maar nog niet klaar.
Hallo.
Hallo daar.
Een vriendin meegenomen?
Kies je slippers.
Een gast?
Ja, een geheime.
Geheim?
Hé!
Sorry, doe of je thuis bent.
Dank je.
Ja, het is een prachtige plaats.
Ja, we zitten nog midden in de renovatie.
Deze kamer...
Boven.
Dit is nog niet gerenoveerd.
Hier, dit is mijn kamer.
Oh...
Wat vind je?
Het is een schattige kamer.
Dit was jouw kamer, toch?
Jij bent...
Marnie, toch?
Ik? Nee!
Maar... waarom zat je dan naar mijn kamer te staren?
Omdat...
Kijk, daar zie ik je altijd zitten.
Ik heb je vaak gezien.
Nee.
Ik hou gewoon van dit huis, is alles.
Niet waar.
Toen ik je eerder Marnie noemde, was je verrast.
Maar, hoe ken jij Marnie?
Ik vond het achter de lade.
Een dagboek?
Inderdaad. Jouw dagboek.
Marnie!
Ik zal een Queen Mary voor je inschenken, je lievelings.
Ben zo terug.
'Gisternacht ging ik roeien in mijn japon.
Het moeras en de maan waren mooi in de nacht.
Ik ga het nog eens doen.'
'8 Juni. Een feestje!
Vader, moeder en veel van hun vrienden waren gekomen. Het was zo leuk.
Ik ging naar buiten vanuit de serre
en danste met een bloemenmeisje.
Maar...
Nan sloot me op in mijn kamer door gisternacht.
Dus voorlopig geen middernacht roei tochtjes meer.'
Zie je wel, jij bent het, toch?
Nee.
Marnie is...
iemand die ik verzonnen heb.
Een meisje, dat alleen bestaat, in mijn verbeelding.
Maar dit is Marnie's dagboek.
Alsof ze hier echt gewoond heeft.
Dus jij bent Marnie niet?
Nee.
Ze is maar verzonnen?
Dat klopt.
Ik dacht dat jij Marnie was, terug om haar dagboek te halen...
Ik ben Anna. Ik kwam uit Sapporo hierheen om beter te worden.
Ik ben Sayaka.
Ik kom uit Tokio.
Maar als ze verbeelding is, waarom heeft ze dan dezelfde naam?
Ik weet het niet.
Marnie moet wel echt zijn. Ik ga het uitzoeken.
Zeg, Marnie...
Wie ben je?
Ben ik dat?
Marnie?
Marnie!
Wacht, die is nog niet klaar...
Wow, je kunt goed tekenen.
Oh, bedankt...
Niemand heeft me ooit eerder getekend, wat leuk!
Ik heb je gemist.
Ik bleef je roepen in mijn hart.
Ik ook.
Kom op.
Kom naar mijn kamer.
Kom naar mijn kamer, Marnie.
Ik kan niet ver van het huis gaan.
Oké, dan gaan we waar jij heen wilt.
Je weet veel van paddenstoelen.
Vader heeft het me geleerd toen ik klein was.
Ik heb eens drie zakken vol met paddenstoelen mee naar huis gebracht.
Je had moeder's gezicht moeten zien!
Wat is er? Je bent zo stil opeens.
Je hebt veel geluk.
Ik wou dat ik jou was.
Vertel het me.
Ik ben...
een pleegkind.
Mijn echte ouders overleden toen ik klein was.
Mijn oma ook.
Ik weet wel dat ze niet expres dood gingen, maar...
soms voelt het alsof...
ik ze niet kan vergeven...
dat ze me alleen hebben achtergelaten.
Ik ben jaloers op jou.
Jij hebt geluk dat je een pleegkind bent.
Als je geen familie had,
dan moeten de mensen die je als dochter hebben aangenomen...
wel goedaardige mensen zijn.
Ik zal je een groot geheim vertellen.
Het gaat over mijn pleegouders. Ze zijn goed voor me en aardig.
Ik ben niet hun eigen kind, en toch hebben ze me opgevoed, wat ik waardeer.
Maar weet je, ik zag het op een dag.
Ze krijgen er geld voor.
Geld?
Ik vond een brief van de overheid.
Er stond in dat ze de subsidie voor mij zouden verhogen.
Ik weet zeker dat er een reden voor is...
Het kan me niet schelen!
Ze zouden geen geld krijgen als ik hun echte kind was.
Ze krijgen betaald omdat ik niet hun eigen kind ben.
En nog erger... Ze houden het geheim voor me.
Oké.
Maar dat betekent niet dat tante niet van je houdt.
Nee! Snap je het niet?
Geen enkel ander gezin ontvangt geld, alleen wij!
Ze ziet er altijd bezorgd uit, dat ik er misschien achter kom.
En ik haat mezelf, dat ik zo denk.
Ik... kan gewoon nergens...
meer in geloven.
Anna, je mag best huilen.
Weet gewoon dat ik van je hou.
Ik hou meer van je dan elk meisje dat ik ooit gekend heb.
Vertel jij me dan jouw geheim.
Het is lang geleden dat ik paddenstoelen ging zoeken met vader.
Tegenwoordig, zie ik mijn ouders bijna nooit.
Moeder is meestal op reis.
En door werk, is vader maar twee keer per jaar thuis.
Gewoonlijk, zijn alleen Nan en de kamermeisjes tweeling thuis.
En ik.
Ik glip weg terwijl ze roddelen.
En kijk eens hoe vrij ik ben!
Het is heerlijk wanneer mijn ouders thuiskomen.
Ze geven feestjes!
Zoals de vorige keer.
Met mijn geweldige ouders...
en veel mensen daar, is het heerlijk.
Ik draag nieuwe jurken en ik dans, ook.
Dan weet ik zeker, dat ik het gelukkigste meisje ter wereld ben.
Oké.
Hé, Anna. Blijf je voor altijd mijn vriendin?
Ja.
Voor altijd.
Toch?
Nan is altijd chagrijnig.
Ze rukt me mee aan m'n arm, borstelt m'n haar heel hard...
Niemand denkt dat ik gepest word.
Maar het doet echt pijn.
Genoeg om te huilen.
De kamermeisjes vinden het leuk om me bang te maken.
Ze dreigen de hele tijd:
'Stoute kinderen worden opgesloten in de silo...
waar geesten hun ziel uitzuigen'.
Bedoel je de silo op de klif?
Ze hebben me er eens echt naar toe genomen.
Nee!
Ze sleurden me de hele weg naar de silo.
Ik dacht dat ik zou sterven van angst.
Toen opeens,
net toen we aankwamen, werd de lucht zwart en kwam de donder.
De kamermeisjes waren doodsbang, dus we gingen niet naar binnen.
Ik kan al het andere doorstaan.
Alles behalve de silo.
Ik heb nog nooit zoiets verschrikkelijks gehoord!
Ik hoop dat de kamermeisjes en Nan door de bliksem worden getroffen!
Heeft nooit iemand geprobeerd om jou bang te maken?
Nooit, zeker niet met opzet.
Je hebt geluk.
Ik wens dat ik jou was.
Ons kasteel...
Arme Marnie.
Ik hou ook het meest van jou.
Meer dan iedereen die ik gekend heb.
Dat maakt me blij.
Grappig, alsof we van plaats verwisseld zijn.
Inderdaad.
Het wordt vloed.
Hé, laten we samen naar de silo gaan.
De geesten moeten een leugen zijn. Laten we gaan, dat duidelijk krijgen.
Morgen... Nee, laten we nu meteen gaan.
Het maakt me niet uit wie Marnie echt is.
Ik wil haar gewoon helpen.
Alles goed, Marnie?
Ja, ik weet zeker het goed komt als ik met jou ben,
Kazuhiko.
Anna!
Goede timing! Ik heb het gevonden!
De rest van het dagboek. Kom naar mijn huis.
Marnie...
Sorry. Een andere keer.
Wat? Maar het is een enorme ontdekking...
Het gaat regenen!
Wie is daar?
Is daar iemand?
Marnie!
Dus je bent echt vooruit gegaan. Laat me niet zo schrikken.
Marnie.
Alles goed? Waarom ben je...
Kazuhiko!
Ik ben bang. Ik hoorde iemand beneden.
Ik dacht dat ik zou sterven van angst. Kazuhiko...
Wat bedoel je? Ik ben Anna. Verman je.
Anna... Anna!
Ik wil niet vernederd worden.
Maar ik heb de moed niet.
Oh, Anna...
Je hebt wel de moed. Je bent hier naartoe gegaan.
Laten we naar huis gaan.
Wacht!
Het is alleen de wind, kom op.
We gaan samen naar huis.
Anna, kom terug hierheen.
Anna!
We zijn omhoog gekomen, dan moet het ons ook lukken naar beneden te komen.
Ik ga eerst, dus volg me.
Nee, laat me niet achter!
Nee!
Marnie!
Laten we daarheen gaan.
Ik heb het koud... Zo koud...
Oh Anna, Ik ben bang... Ik ben bang...
Geen zorgen, het komt goed zo lang we samen zijn.
Je hebt het goed gedaan, Marnie.
Alles goed?
Kazuhiko!
Ik dacht dat je nooit zou komen.
Ik... Ik...
Laten we naar huis gaan.
Marnie?
Marnie!
Marnie... Je hebt me alleen gelaten!
Zelfs jij!
Kazuhiko... Kazuhiko...
Kazuhiko staat overal in het dagboek.
'Kazuhiko wil dat ik naar de silo ga.'
Silo...
Ja?
Mam heeft wat maïs voor ons gekookt.
Snel, of het is zo op.
Wacht!
Waarom naar buiten gaan met dit weer?
Het is niet veilig.
Mijn vriendin is misschien verrast door de regen. Wat als ze longontsteking krijgt?
Is dat...
Anna!
Alles goed?
Zo gemeen...
Anna?
Zo gemeen, Marnie...
Ze heeft hoge koorts!
Ik ga hulp halen.
Anna.
Anna?
Anna...
Hoe gaat het met haar?
Haar koorts zakt niet.
Ze heeft net wel een prik gehad.
Oké.
Zo gemeen...
Marnie, hoe kon je?
Ik vergeef je niet.
Me achterlaten zonder een woord te zeggen.
Anna! Mijn lieve Anna!
Marnie! Hoe kon je me achterlaten?
Waarom heb je me verraden?
Het spijt me, het was niet mijn bedoeling je alleen achter te laten.
Maar...
Op dat moment, was je er niet.
Wat bedoel je?
Oh, Anna, ik...
Ik kan hier niet langer blijven.
Ik moet je vaarwel zeggen.
Dus alsjeblieft, Anna, zeg alsjeblieft dat je me vergeeft!
Anna...
Natuurlijk, ik vergeef je!
Ik hou van je, Marnie!
En ik zal je niet vergeten!
Ik zal je nooit vergeten! Nooit!
Anna.
Sayaka is er voor je.
Ja.
Je kunt haar zien in jouw kamer.
Nee, het is lekker buiten.
Het uitzicht hier is prachtig. Ik wil het je graag laten zien. - Anna
Sayaka.
Hier, een beterschap cadeau.
Bedankt.
En ook...
Hierdoor dacht ik dat je misschien bij de silo zou zijn.
Wat is het?
De rest van het dagboek dat je beloofd had te lezen.
Ik heb moeite het te herinneren.
Ik was onder de indruk van mezelf.
Ik vond een aanwijzing in dit schilderij dat achter het keukenkastje lag.
Misschien ben ik wel paranormaal.
Draai hem om.
Hisako!
Alstublieft, wilt u ons vertellen over Marnie?
Maar...
het is een ietwat treurig verhaal.
Vetel het altublieft.
Het is een lange tijd geleden.
Ik ging vaak spelen in het Moeras Huis...
Marnie en ik waren heel klein.
Het is een beer!
Laat zien.
Dit is pappa. Stoer is hij, hè?
Marnie mocht graag pochen over...
haar glamoureuze ouders en hun extravagante feestjes.
Maar in werkelijkheid, werd ze verwaarloost.
Tot ziens, Marnie.
Dat arme kind...
Nee, laat me niet achter mama! Niet weggaan!
Schijnbaar pestten zelfs de kamermeisjes haar.
Dat is afschuwelijk!
Later, verhuisde Marnie naar Sapporo...
en trouwde met Kazuhiko, haar jeugdvriend.
Met haar uiteen gerukte familie, voelde ze zich verlaten,
dan was hij er om haar te ondersteunen.
Gelukkig. Dus Kazuhiko was een goede man.
Twee jaar later werd Emily geboren.
Eindelijk in het warme gezin dat ze altijd wilde, was Marnie gelukkig.
Daarna heb ik Marnie vele jaren niet gezien.
De volgende keer was...
een paar jaar nadat Kazuhiko was gestorven aan een ziekte.
Tegen die tijd,
zat Marnie al in een sanatorium door de schok van zijn dood.
Sanatorium?
Een plaats waar je heen gaat om beter te worden.
En Emily, wat gebeurde er met haar?
Marnie's ouders waren al overleden, er bleef niemand over om voor haar te zorgen.
Dus voor de basisschool, werd ze naar een kostschool gestuurd.
Toen ze op haar 13e terugkeerde, was ze verandert.
Emily!
Ze had een eigen wil en was onafhankelijk.
Ze wist dat Marnie ziek was,
maar nam het haar toch kwalijk dat ze haar had weggestuurd.
Denk je dat dat je een betere moeder maakt?
Ik wil dat je leeft zoals jij wilt, maar...
je moet...
Daarna hebben ze het nooit meer goed gemaakt.
Als je moeder zijnde...
Ik heb je nooit gezien als een moeder.
Emily liep weg en trouwde al snel.
Ze was in verwachting, namelijk.
Maar...
Op een dag kwamen Emily en haar man om bij een auto-ongeluk.
Ik heb gehoord dat Marnie hun kind opgenomen heeft.
Ze was vastbesloten om dit kind zich nooit eenzaam te laten voelen.
Maar...
ze kwam nooit over het verlies van Emily heen.
Ze werd erg ziek, en overleed het volgende jaar.
Dat was ongeveer tien jaar geleden.
Het spijt me, het is een treurig verhaal.
Nee, hartelijk bedankt.
Marnie hield van dat huis.
Ze vond het heerlijk het moeras te zien vanuit haar raam.
Ze zei dat het voelde alsof de vogels tegen haar spraken.
Ze had een eenzaam leven,
maar heeft het wel vol geleefd.
Altijd met een lach, vastbesloten gelukkig te zijn.
Dus jij hebt Marnie ook ontmoet.
Ik wou dat we nog meer konden spelen, Anna.
Het plan was altijd al om alleen de zomer te blijven.
Kom je volgende zomer weer?
Zeker weten. Ik zal je schrijven.
Ik schrijf jou ook.
Ik heb het dagboek en het schilderij teruggestopt waar ik ze vandaan had.
Goed, dat is het beste.
Ik heb het m'n familie ook niet verteld.
Laten we het ons geheim houden.
Hoe grappig...
Marnie heeft ons samengebracht.
Klopt.
Marnie...
Het meisje gevangen achter het blauwe raam...
Dat was lang geleden.
Precies, hij doet het om haar leven te redden.
Dat stukje is geweldig.
Ah, nu wil ik het weer helemaal overnieuw lezen.
Ik leen je deel twee.
Anna!
Tante!
Anna...
Hé, doe voorzichtig!
Sorry, sorry.
Tante is er.
Ah, Yoriko, je bent er.
Bedankt voor alles.
Het gaat goed met haar, heeft zelfs een vriendin gevonden.
Hoe kan ik je ooit bedanken?
Oh, nee. We hebben helemaal niets gedaan.
Anna is een schat van een meisje.
Het was alsof we onze eigen dochter terug hadden.
Ze is altijd welkom.
Dank je.
Laten we binnen praten.
Indrukwekkend dat je je kon inhouden te bellen.
Alles is ingepakt.
Anna.
Ja?
Er is iets dat ik je moet vertellen.
We krijgen een maandelijkse subsidie om jouw kosten mee te betalen.
We krijgen geld.
Ik heb lang getwijfeld het je te vertellen, maar...
Het is oké. - Maar geloof me...
Of we nou geld krijgen of niet,
het verandert niets aan onze liefde voor jou.
Ik wist het al.
Maar ik ben blij dat je me het vertelt.
Anna!
Ik heb de foto's gezien die je gestuurd had.
Foto's?
Oh, en terwijl jij weg was, heb ik oude albums door zitten nemen.
en vond ik deze foto.
Herinner je je het nog?
Het is dat huis.
Toen je bij ons kwam, wilde je het niet loslaten.
Bij het weeshuis is me verteld,
dat het van je oma was.
Mijn heerlijke huis - Marnie
Marnie!
Dus dat is wie ze was.
Anna.
En zo zat ik, de hele nacht in de silo.
Ik was erg bang.
Maar toen kwam jouw opa.
Hij praatte me moed in, en zei dat ik het goed deed.
Ik heb veel enge dingen het hoofd geboden.
En dat zul jij ook, Anna.
Want uiteindelijk,
ben jij mijn enige echte kleinkind.
Oma...
Sorry.
Anna.
Het spijt me voor wat ik gezegd heb.
Niet rommel-opruim-dag volgend jaar missen, hè.
Een vriendin?
Misschien.
Hisako!
Anna.
Ik ga nu naar huis in Sapporo.
Is dat zo?
Maar je gezicht zegt me dat er iets moois is gebeurd.
Ja, ik ben nu heel blij.
Goed.
Um, dit is mijn moeder.
Dank voor uw zorgen over Anna.
Oh nee, het genoegen was aan mijn kant.
Laten we weer eens samen tekenen.
Ja.
Ik zal u schrijven. Ik heb ongelofelijk nieuws.
Tot ziens.
Heel erg bedankt.
Ongelofelijk nieuws?
Ja, ik vertel het je later.
Oh, waarom nu niet?
Ik beloof dat ik het je zal vertellen.
Toichi! Sayaka! Tot ziens!
Met de stemmen van: Sara Takatsuki, Kasumi Arimura
Susumu Terajima, Toshie Negishi, Ryoko Moriyama, Kazuko Yoshiyuki
Nanako Matsushima, Hitomi Kuroki
Executive Producer: Toshio Suzuki
Gebaseerd op de roman: 'When Marnie Was There' door Joan G. Robinson
Screenplay door Keiko Niwa, Masashi Ando en Hiromasa Yonebayashi
Muziek: Takatsugu Muramatsu Titelsong: Priscilla Ahn
Hoofd Animatie: Masashi Ando
Production Designer: Yohei Taneda
Originele Engelse ondertiteling door Taro Goto Deze Nederlandse vertaling en bewerking: Mumra ;) Sync: OliverKlozoff
Originele Engelse ondertitel productie door Aura
Production: Koji Hoshino, Studio Ghibli
Producer: Yoshiaki Nishimura
Geregisseerd door Hiromasa Yonebayashi
Fin